www
Lege ruimtes waren waar de mensen woonden en speelden verborgen achter deuren nooit wetend wanneer het ophield nooit wetend wat er gebeurde als grote vlakken paars en groen de muren bedekten en afschermden als een laagje walging van hetgeen dat hier zich afspeelde en in wilde lagen van ruimtes kwam het vaak voor vergeten te zijn en daardoor zijn gang te kunnen gaan in afgesloten hokjes en laagjes vernis dat alles tegenhield bedekte en stilhield in groen en paars zag men alles helderder en mooier dus een goed excuus om verder stil te houden waren geen deuren meer en hadden geen glazen alleen vrije toegang tot alle ruimtes die in het groen gehuld waren met gesloten deuren.

Doorzeeft en verlaten was de laatste tijd een roemoerig bestaan anders dan de luchten die de verschijning van licht deed veranderen was dit een gebeurtenis die niet onder enkele omstandigheden herhaald zou mogen worden maar anders staande vergeefs door de gaten en kregen door wat hier had afgespeeld met open monden probeerden zij te ontkennen wat zij geleerd hadden en vergaten zij de verandering die was geweest zo kon het zijn dat de keren daarna alles rustig was en zo was het dat alles voorbij was in alle ontkenning niet te leven en om alles op een laag inkomen te zetten van de hersenenen zodat alles vergeten kan worden door ontkenning in leven.

Eeuwig opzoek naar het einde en altijd opzoek naar het antwoord twijfelend of het zal vallen of stikken zolang het maar klaar is en verder kan gaan zonder vragen of andere soorten idioterieën geen enkele kans van slagen in een enkele slag geslagen en verslagen gelegen op een koude lege betonnen vloer waar de muren kraakten was op zijn minst hoge spanning waar staal zich voortbeweegt in stormachtig weer met piepende en krakende bewegingen deze kant opkomend en geen uitweg te vinden behalve schuilen op betonnen vloeren en ijzige nachten waarvan niemand kan zeggen waarom het nodig is en zo de vragen weer ontstaan over waarom het beton zo koud is en waar het staal zich heen had verplaatst.

Daar waar het niet kon zien was het bang voor hetgeen dat het niet kende maar ook vreesde voor het bekende in wat het noemde de bron van zijn nachtmerries en zonder het te zien was het overtuigd van de kracht die het zou hebben gevallen op de grond krampachtig met stuipen nadert het eind alleen en zonder de gedachten dat het de inbeelding was geweest.

Gevonden op een muur met de afbeelding waar hutten en bomen het konden vinden met pluggen en spijkers met onder geschreven wolken en bekladderde bomen waren het vooral de naden die de overhand hadden geen van deze hadden elkaar erkent in wat ze waren de blinddoek van de muur die na een laag stucwerk ook nog versiert moest worden met plakkerig behang omdat niemand herkende waar de muur voor stond de naaktheid van de wereld die vergeten was waarom zij zich nog kleedde.

Het einde van een bestaan van hoogtes en veelheden een waardig eind en met vele verhalen en details eindigen met een knal liever dan het dood laten bloeden in het midden van de kubusjes een eind in zicht door velen gezien als anoniem is meer een verplaatsing van schaamte door degene genegeerd en bestempeld als agressieveling is nu de lieveling van alles dat ooit anoniem was en door wilde breken naar nieuwe hoogtes ingeblazen leven uitgeblazen lucht als een storm naar beneden waar het einde alles opwacht.

Waar kleine kubussen elkaar raken zijn ze vereeuwigd in grote noodzaak vergeten waar de andere kant ligt al zou het samen anders nooit een geheel vormen met de lucht verbonden aan aarde en de leegte die zij draagt is een grote complexe waar de hoogtes leeg zijn waar de veelheden de eenzaamheid zijn is waar de eigen altijd op zichzelf is aangewezen zijn de aangewezenen de laatste waarnaar gekeken word de andere kant op waar blauw is liever dan naar binnen toe waar alles rood is dan naar opzij waar alles groen lijkt te zijn.